Kayıtlar

Kasım, 2014 tarihine ait yayınlar gösteriliyor
O en kötü günde ben de kararıyordum artık... Sesini işittiklerim, dokunamadıklarım ve ayaklarımı üzerine koyamadığım toprak gibi. Artık ne zırhım ne de gövdem beni taşıyordu, ne de kuşun gölgesi ile birlikte içinde süzüldüğüm şu hava. 



            Bugün eve dönüşümün 3. günü, kaybettiğim ve hatırlamakta zorlandığım her şey buraya sıkışmış sanki. Derin bir nefes alıp kapalı gözler ile tüm noktalara ulaşabiliyorum. O kadar ki, kardeşimin yokluğu bile hissedilmiyor bazen.  Yine de tüm bu gerçekliğin içine gömülmek zırhımı biraz daha ağırlaştırıyor. Çocuk olduğumuz günlerde üzerinde resimler çizdiğimiz masa, tavan arasındaki oyuklar ve aklımdaki oyunlar… hepsi yerli yerinde. Ama kardeşim Zelune'yi hatırladıkça ağrım biraz daha çoğalıyor, biraz daha ağırlaşıyor ve gömülüyorum. Böyle anlardan sonra kaçmanın ve saatlerce yürümenin, göğsümdeki ağrıyı ve zırhımdaki yoğunluğu hafiflettiğini biliyorum ama beni buraya bağlayan şey tüm hareketimi engelliyor. Yine de kendime acıyıp, göl…